Konopie ruderalna
Konopie ruderalna (ruderalis) jest specyficzną odmianą. Jest to znacznie bardziej odporna odmiana niż pozostałe wymieniane odmiany i uprawiana jest głównie w północnych Himalajach i w południowych państwach byłego Związku Radzieckiego.
Ten gatunek konopi został nazwany "ruderalis", ponieważ w naturze można go znaleźć głównie w tzw. "ruderalnych" miejscach, takich jak np. wyżej położone tereny górskie.
Termin ruderalis pochodzi z łaciny „rudera", co jest również liczbą mnogą „rudus", łacińskiego słowa oznaczającego gruz lub grube kawałki metalu.
W naturze ta odmiana konopi osiąga wysokość około 30 - 60 cm, z zaledwie kilkoma gałęziami po bokach i stosunkowo małą liczbą liści. Charakteryzuje się rzadkim wyglądem i chudym wzrostem. Cannabis ruderalis ma w dzikich warunkach niższą zawartość THC niż klasyczna sativa czy indica. Z tego powodu ma małe możliwości rekreacyjnego wykorzystania.
Niemniej jednak indyjskie szczepy konopi są często krzyżowane właśnie z gatunkiem ruderalis. To połączenie prowadzi do zwiększenia zawartości THC. Te hybrydy są znane pod nazwą handlową rośliny kwitnące same. Rośliny kwitnące same mają prawie wszystkie pozytywne cechy klasycznych konopi, ale dzięki ruderalis rosną i kwitną szybciej. Otwiera to kolejne możliwości wykorzystania dla hodowców.
Konopie ruderalis są bardzo często pomijane, ponieważ większej sławy doznały konopie sativa i indica:
- Konopie siewne (sativa) jest najbardziej szeroko uprawianym gatunkiem konopi hodowanym w świecie zachodnim. Początkowo był wykorzystywany głównie na skalę przemysłową do produkcji włókien konopnych, oleju i paszy. Konopie siewne charakteryzują się wysokim wzrostem, z nielicznymi, szeroko rozłożonymi gałęziami i specyficznym kształtem liści.
- Konopie indyjskie (indica) pochodzi głównie z Azji Południowej i charakteryzuje się niższym wzrostem roślin, ale jednocześnie daje znacznie większą przestrzeń na plon.
Historia konopi ruderalis
Konopie ruderalis pojawiły się już tysiące lat temu w regionach Azji, środkowej i wschodniej Europy oraz Rosji, gdzie następnie wzrost tej odmiany kontynuowano. Ruderalis został po raz pierwszy odkryty przez rosyjskiego botanika D. E. Janischewsky'ego w 1924 roku. Badał on konopie i zauważył, że ta roślinka różni się zarówno wielkością, jak i kształtem od wszystkich poprzednich.
Zalety odmiany Ruderalis
Wyłączną zaletą uprawy konopi ruderalis jest to, że ta roślina rośnie szybciej i automatycznie zaczyna kwitnąć po osiągnięciu określonego wieku. W porównaniu z sativą i indicą ruderalis nie potrzebuje zmniejszenia cyklu słonecznego. Konopie gatunku ruderalis mają interesującą tradycję medyczną i szamańską.
Najstarsze zapisy sięgają czasów przed naszą erą. W jednym grobie w Mongolii znaleziono worek nasion konopi ruderalis. Aż do dziś ruderalis jest używany w Rosji i mongolskiej medycynie ludowej do leczenia depresji. Ruderalis ma jeszcze jedną przednią zaletę, a mianowicie zwiększoną odporność na atak owadów i większą odporność na zakażenia bakteryjne.
Szybko kwitnące nasiona
Wszystkie odmiany konopi zaczynają kwitnąć, gdy długość dnia spada poniżej 13-14 godzin. Szybko kwitnące nasiona zachowują się inaczej. Dzisiejsze odmiany konopi ruderalis kwitną automatycznie, gdy osiągną określoną dojrzałość, niezależnie od okresu słonecznego. Nawet przy oświetleniu przekraczającym 18 godzin światła dziennie, te rośliny same zaczynają kwitnąć po około 16 dniach fazy wzrostu, a końcowe dojrzewanie takiej rośliny jest znacznie krótsze niż średnie 90 dni w przypadku klasycznych konopi.
Wielką niewiadomą pozostaje jednak, co jest przyczyną rozkwitu tych nowych odmian? Czy są to wewnętrzne biologiczne zegary rośliny, genetycznie z góry określona liczba podziałów komórkowych, które muszą się odbyć? Kolejną możliwością jest to, że gdy indukowane poziomy hormonów rośliny osiągną określoną granicę, roślina zaczyna kwitnąć.
Klimat
Jeden z największych problemów związanych z uprawą plenerowych odmian konopi na północnych szerokościach geograficznych (jak Kanada, Holandia itp.) polega na tym, że surowy klimat wpływa na obniżoną produkcję substancji psychoaktywnych. Uprawa samokwitnących roślin odmiany ruderalis w rejonach północnych jest idealna właśnie pod względem jakościowych wyników, nawet przy braku nasłonecznienia i chłodniejszego klimatu. Chłodne środowisko znacznie bardziej przyczynia się do wysokiej koncentracji THC w takich roślinach.
Przyszłość
Przyszłość wydaje się jasna. Uprawa roślin automatycznych (autofloweringów) jest odpowiednia zarówno do uprawy plenerowej, jak i wewnętrznej. Popyt na ustabilizowane, samokwitnące hybrydy o wysokiej jakości jest obecnie bardzo łatwy. Co dnia przybywa nowych i kolejnych odmian tych hybryd, a z każdą kolejną odmianą przychodzą jeszcze lepsze rezultaty. Niektóre modele samokwitnące, choć nie sprzyjają wysokości, potrafią konkurować nawet ze zwykłymi, czasami nawet dwukrotnie wyższymi modelami.